اینجا کربلا نیست ، گریه نکن !!

وارد تکیه که شدم،

اول واسه ی دوستای هر ساله یه سخنرانی درست و حسابی کردم که :

 آقایون  خانمها ..      اینجا کربلا نیست،گریه نکنید                منم نیومدم که گریه کنم

ما انسانهای روشنفکری هستیم که فقط این شبارو احیا میکنیم  به قصد تفکر

خداحافظ دوران جاهلیت                    چون ما گریه نمی کنیم

به شهود گوش میدیم                       به پیامها فکر می کنیم             و با واقعیت زندگی میکیم.

 بیداریم و دیگران رو هم به بیداری دعوت میکنیم

ما از تشابه و تکرار حرف میزنیم تا ثابت کنیم هنوز کسانی هستند که راه حسین و عاشقانه ادامه بدن

گریه نمی کنیم عمل میکنیم ،تا ثابت کنیم تاسوعا و عاشورا برای ما به محرم خلاصه نمیشه

ما نتیجه ی تفکر در باب فلسفه ی تاسوعا و عاشورارو  در محرم تحلیل و  تجلیل میکنیم

ثابت کنیم که آزاده ایم  حتی اگر دین نداریم!

ما توکل میکنیم   گریه نمیکنیم        

عاشورا برای ما  در منتهی الیه غرب خرمشهر (شلمچه ) ،هویزه ، دهلاویه و در فکه تکرار شد  

      تکرار شد برای تفکر نه برای گریه    

  یعنی ما تا پایان عمر برای خداو قران میجنگیم،  چون حسین جنگید، چون علی اکبرو علی اصغرو ...

به اسم علی اکبر و علی اصغر که رسیدم  انگار یه جور دیگه کربلا واسم تداعی شد.  

 متفاوت از اصل و قانون و فلسفه   وتحلیل و تفسیر

 انگار   یکی زد توی سرم،

اصلاً نمیدونم کی به من گفت ، حرف بزنم، که حالا ....      

 بمونم که چی بگم؟!     از کجا بگم؟!      چجوری بگم؟!

کربلا ،   کربلا بود    و بعد از اون روز دیگه  فقط خدای حسین میدونه که  اونجا

چی گفتن                    چی شنیدن                    چی کشیدن

زن و مرد              بزرگ و کوچیک              پیرو جوون             حتی .. علی اصغر

داغ بزرگی بود،اما...

            حتماً پیام بزرگی داشت          

چه بر حسین و یارانش و اهل بیتش گذشت؟

چقدر جهالت ما زیاده که نیازه واسه فهم ارزشهای واقعی زندگی،

                                                    کربلا بوجود بیاد و چنین داغی روی چنان دلی بمونه،

چه گذشت بر حسین؟

چه راست گفتند:

کیست او؟  خاموش  ! این کار تو نیست                          او حسین است و خدا داند که کیست...

آدم دلش میخواد مثله با سوادا حرف بزنه، دلش میخواد همه فکر کنن که زیاد فکر میکنه،

زیاد  کتاب میخونه

  زیاد ایمان داره 

اما...

واقعیت مثله همیشه یه چیزه، بی کم و کاست 

به واقعه نگاه میکنیم          فکر میکنیم               حالا  همه  گریه می کنن ومن هم ..

نه بخاطر این که امام حسین و کشتن،  نه بخاطر بی آبی، حتی نه بخاطر  ...

         اگه خدا میخواست  نه تشنه میموندن، نه شهید میشدن و نه کفار، کاری از دستشون بر می اومد

             پس این اتفاق  با این همه عظمت شکل گرفت تا ما در حالیکه گریه میکنیم تفکر کنیم

تا یاد چشامون باشه که:

 بودن کسانی که از خودشون و عزیزاشون  گذشتن واسه  دین،

واسه قرآن،  واسه رسالت ،  واسه خدا

تا یاد دلامون باشه که چقدر عوض شدیم                  چقدر دغدغه هامون بی ارزش شدن

نمیتونم بفهمم که ارزشامون کوچیک شدن  یا چیزای کوچیک واسمون ارزش شدن !       

در اصل فرقی هم نمیکنه

                               آدم  وقتی کوچیک میشه دیگه چه فرقی میکنه  دلیلش چیه !

یکی از بچه ها میگفت: خدایا ظرفمونو بزرگ کن و پر کن.

اولش نفهمیدم ولی بعد دیدم چه اشکالی داره خیلی هم  قشنگه در حالی  که داریم به قصد توبه و تجدید بیعت اشک میریزم از خدا بخوایم بزرگمون کنه، ظرفیتمونو زیاد کنه و اونوقت پرمون کنه از عشق، از ایمان، از علم،

 از اخلاق، از ... خدا

ما هم می جنگیم  برای  ایمان و دین و قرآ ن.

                                             برای رضای امام زمان.

                                                بدون توجه به  نقشه و  جغرافیا

                                                                         اینجا می تواند کربلایی دیگر باشد

             خیلی خجالت کشیدم از این که گفتم:"  اینجا کربلا نیست گریه  نکن"

اللهم عجل  لولیک  الفرج